Tuesday, October 15, 2019

IMPORTANT! You have been recorded ʍasturbating! I have Namhs Malini.mp4!

ATTN: namhs.malini@blogger.com

The last time you visited a Ƿorn website with teenagers,
you downloaded and installed the vίrus I developed.

My program has turned on your cam and recorded the act
of your ʍasturbation..

My software also downloaded all your email contact lίsts
and a list of your friends on Facebook.

I have the - Namhs Malini.mp4 - with you jerkίng
off to teens, as well as a file with all your contacts
on my computer.

You are very Ƿerverted!


If you want me to delete both files and keep the secret,
you must send me the Bitcoin payment.
I gıve you 72 houɼs onɭy to transƒer the funds.

If you don't know how to pay with Bitcoin,
visit Google and search - how to buy bitcoin.

*********************************************
Send 2,000 USD = 0.2456230 BTC
to this Bitcoin address as soon as possible:

3N44DPNsXdg9z2NQzrcyfNfVAwC5kmG3Uc

(copy & paste)
*********************************************

1 BTC = 8,165 USD right now, so send exactly 0.2456230 BTC
to the address above.



Do not try to cheat me!
As soon as you open this Email I will know you opened it.
I am tracking all actions on your device..

This Bitcoin address is linked to you onɭy,
so I will know when you send the correct amount.
When you pay in full, I will remove both files and deactivate
my program.

If you choose to not send the btc...
I will send your ʍasturbation vίdeo to
ALL YOUR FRIENDS AND ASSOCIATES from your
contact lists that I hacked.


Here are the payment details again:

Send 2,000 USD (0.2456230 BTC)
to this Bitcoin address:

*********************************************
0.2456230 BTC

to:

3N44DPNsXdg9z2NQzrcyfNfVAwC5kmG3Uc

(copy & paste)
*********************************************


You саn visit police but nobody can help you.
I know what I am doing.
I don't live in your country and I know how
to stay anonymous.

Don't try to deceive me - I will know it
immediately - my spy software is recording all the
websites you visit and all your key presses.
If you do - I will send this ugly vίd to eveɼyone you know,
INCLUDING YOUR FAMILY MEMBERS.


Don't cheat me! Don't forget the shame and if you ignore
this message your life will be ruined.

I am waiting for your Bitcoin payment.
You have 72 houɼs ɭeft.


Aʼnonymous Hʌcker


P.S. If you need more time to buy and send BTC,
open your notepad and write '48h more'.
This way you can contact me.
I will consider gıving you another 48 houɼs
befoɼe I releɑse the vίd, but onɭy when I see that
you are really struggling to buy bitcoin.
I KNOW you can afford it - so don't play around...

Sunday, October 13, 2019

Remove Line Breaks in MS Word

Remove Line Breaks in MS Word

If you need to remove line breaks from text in MS Word you can do the next simple actions:
  1. Ctrl+A to select all text.
  2. Ctrl+H to open the Find & Replace dialog box. In "Find what", type "^p^p". The "^p" means a line break. In "Replace with", type "===". (This is to make sure that only single line breaks will be replaced.)
  3. Click on "Replace All".
  4. Do another search and replace. For "Find what", use "^p". For the replacement, use " " (space).
  5. Finally, we will replace the replacement above for two consecutive hard line breaks. Search for "===" and replace it with "^p".


https://texthandler.com/info/remove-line-breaks-word/

ജല്ലിക്കെട്ട്‌ വേട്ടയുടെ ആഘോഷം



നമ്മൾ നമ്മുടെ അതിർത്തിയെന്ന് കരുതുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് കയറിവരുന്നവരെ നാം മാവോയിസ്റ്റെന്ന് ചാപ്പകുത്തും. പിന്നീട് അവരെ വേട്ടയാടും. അങ്ങനെ അവരെ പിന്തുടർന്ന് ഓടിക്കുകയെന്നത് ഒരു വിനോദമാണ്. ഒരുതരം ആഘോഷം. അതാണ് ലിജോ ജോസ് പെല്ലിശേരിയുടെ ജെല്ലിക്കെട്ട്. ഭയത്തെ വളർത്തിയെടുക്കുകയും അതിൽ ആനന്ദം കൊള്ളുകയുംചെയ്യുന്ന മാനസികാവസ്ഥയുടെ ചലച്ചിത്രഭാഷ്യം. കാലൻ വർക്കി (ചെമ്പൻ വിനോദ്‌ ജോസ്‌), ആന്റണി (ആന്റണി വർഗീസ്), കുട്ടച്ചൻ (സാബുമോൻ) തുടങ്ങിയവരാണ് പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങൾ.
മലയാളത്തിലെ സിനിമാറ്റിക്‌ കാഴ്‌ച സങ്കൽപ്പങ്ങളെ അപ്പാടെ അടിച്ചുടച്ച സംവിധായകനാണ് ലിജോ ജോസ് പെല്ലിശേരി. നായകനിൽ തുടങ്ങി സിറ്റ് ഓഫ് ഗോഡ്, ആമേൻ, ഡബിൾ ബാരൽ, ഈ മ യൗ എന്നിവയിൽ എത്തി നിൽക്കുന്ന ബെഞ്ച് മാർക്ക് അവിടെനിന്ന് വീണ്ടും ഉയർത്തുകയാണ് ലിജോ. ശബ്‌ദത്തിന്റെയും ദൃശ്യത്തിന്റെ അനന്തമായ സാധ്യതകൾ കൃത്യമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന സിനിമ. അതിനാൽ നല്ല ക്വാളിറ്റി തിയറ്റർ അനുഭവം ആവശ്യപ്പെടുന്ന സിനിമയാണ്.
ഉള്ളടക്കത്തിലെ രാഷ്ട്രീയംകൊണ്ട്‌ ശ്രേേദ്ധയനായ എഴുത്തുകാരനാണ്‌ എസ് ഹരീഷ്. അതിനാൽ മുറുക്കമുള്ള എഴുത്തിന്റെ മികവുണ്ട് ജെല്ലിക്കെട്ടിന്. മാവോയിസ്റ്റ് എന്ന നോവലിൽ അവശ്യമായ മാറ്റം വരുത്തിയാണ്‌ ചലച്ചിത്രത്തിനുവേണ്ട തിരക്കഥ ഒരുക്കിയത്‌.
ടോറന്റോ ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലിൽ ലിജോ ജോസിനെ കലാപത്തിന്റെ തമ്പുരാൻ (master of chaos) എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്. അക്ഷരാർഥത്തിൽ സിനിമ ഒരു കലാപ കാഴ്ചയാണ്. ഗ്രാമത്തിൽ അറവിനായി കൊണ്ടുവരുന്ന പോത്ത് കയറുപൊട്ടിച്ച് ഓടുകയും അതിനെ പിടിച്ചുകെട്ടാനായി ഒരു ഗ്രാമമാകെ പിന്നാലെ ഓടുന്നതുമാണ് ഇതിവൃത്തം. ഒരു പോത്തും അതിന് പിന്നാലെ ഒരു ഗ്രാമത്തിലെ ആണുങ്ങളും ഓടുന്ന ഒന്നര മണിക്കൂർ കാഴ്ച. സിനിമ കാണുമ്പോൾ ഇതെല്ലാം എങ്ങനെ സാധ്യമാക്കുമെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിൽ‍ ഒരു മികവ് സിനിമ പുലർത്തുന്നുണ്ട്. അത്ര ഗംഭീരമായ ഒരു വിഷ്വൽ നരേഷനുണ്ട് സിനിമയ്‌ക്ക്‌.
മനുഷ്യന്റെ ശ്വാസമെടുക്കലിന്റെ താളമാണ്‌ സിനിമയുടെ താളം. പതിഞ്ഞ താളത്തിൽ തുടങ്ങി അവസാനം കമ്പക്കെട്ടിന്റെ കൂട്ടപൊരിച്ചൽപോലെ ഒരു കലാപ കാഴ്ചയായാണ് സിനിമ അവസാനിക്കുന്നത്.

ലിജോ ജോസ് പെല്ലിശേരി
ഒാരോ രംഗങ്ങളിലും കാഴ്‌ചയിലും സംഭാഷണത്തിലും ജെല്ലിക്കെട്ടിന് രാഷ്ട്രീയമുണ്ട്. ഈസി സിറ്റിങ്ങിന്റെ ആഘോഷക്കാഴ്ചയിൽനിന്ന് സൂക്ഷ്‌മമായ ഇടപെടൽ പ്രേക്ഷകന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുകൂടി സിനിമ ആവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്. പൂർണമായും സംവിധായകന്റെ ക്രാഫ്റ്റാണ് സിനിമ. അതേസമയം ഇതിന്റെ ഭാഗമായ മുഴുവൻ പേരെയും അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന കലാസൃഷ്ടി കൂടിയായി ജെല്ലിക്കെട്ട് ഉയരുന്നുണ്ട്. പശ്ചാത്തല സംഗീതത്തിന്റെയും ഛായാഗ്രഹണത്തിന്റെയും മികവ്‌ എടുത്തുപറയേണ്ടതുണ്ട്‌.
രംഗനാഥ് രവിയുടെ സൗണ്ട് ഡിസൈനും പ്രശാന്ത് പിള്ള ഒരുക്കിയ പശ്ചാത്തല സംഗീതവും പ്രേക്ഷകനെ സിനിമയുടെ കാഴ്ചയിലേക്ക് കൊളുത്തി വലിക്കുന്നവയാണ്. ഇരുട്ടും വെളിച്ചവും തമ്മിലുള്ള കൂട്ടിയിണക്കലിന്റെ ഗംഭീരമായ ദൃശ്യങ്ങളാണ് ജെല്ലിക്കെട്ട്. ഇരുട്ടും പന്തവുമെല്ലാം ഉപയോഗിച്ചുള്ള ദൃശ്യങ്ങൾ എടുത്തുപറയേണ്ടതാണ്.
പോത്തും ജനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം കൃത്യമായി സന്നിവേശിപ്പിക്കുന്നതിൽ സംഗീതത്തിന് വലിയ പങ്കുണ്ട്. ഭയപ്പെടുത്തുന്നതും ആകാംക്ഷ ഉയർത്തുന്നതുമായ ശബ്ദം അനന്യമായ അനുഭവമാകുന്നു. ഇരയുടെ കാഴ്ചയിൽ നിന്നാണ് സിനിമ സംവദിക്കുന്നത്. പോത്തിൽനിന്ന് ഇരയായി മാറുന്നവരുടെ കാഴ്ചയിലേക്ക് സിനിമ മാറുന്നുണ്ട്. മനുഷ്യന്റെ കപട പരിഷ്‌കൃത ഗർവിനെ ആക്രമിക്കുന്നുണ്ട്‌ സിനിമ.

സഹനത്തിന്റെ ഒരാൾപ്പൊക്കം; ചാരത്തിൽനിന്ന്‌ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ പൊസേന്തിയച്ചൻ എന്ന വൈദികൻ


സഹനത്തിന്റെ കാൽവരിക്കുന്നിലേക്കുള്ള നിത്യസഞ്ചാരം. ഈ ജ്ഞാനവൃദ്ധന്റെ ജീവിതത്തെ ഏറ്റവും ചുരുക്കി ഇങ്ങനെയേ വിശേഷിപ്പിക്കാനാകൂ. മറുകര കാണാത്ത വേദനയുടെ നദിയിൽ ഒറ്റയ്‌ക്ക്‌ തോണി തുഴയുകയാണ്‌ പൊസേന്തിയച്ചൻ. ശരീരം നുറുങ്ങുന്ന വേദനയും എല്ലാ വേദനയെയും അപ്രസക്തമാക്കുന്ന മരണതുല്യമായ മരവിപ്പുമെല്ലാം മൂന്നരപ്പതിറ്റാണ്ടുകൊണ്ട്‌ ശീലമായിക്കഴിഞ്ഞു. ‘മുള്ളും തീയും ചേർന്നതാണ്‌ ജീവിതം. അതു ഒരുപക്ഷേ നമ്മെ പ്രകാശിപ്പിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ ചാരമാക്കും’ എന്ന കസാൻദ്‌സാക്കീസിന്റെ വരികൾ പൊസേന്തിയച്ചന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചാണെന്ന്‌ തോന്നിപ്പോകും. മുൾക്കിരീടമണിഞ്ഞും അപമാനിക്കപ്പെട്ടും കാൽവരി മലയിലേക്ക്‌ കുരിശുചുമന്ന ക്രിസ്‌തു, മുന്നിൽ ഒരു ദീപമായി ഫാദർ ഗബ്രിയേൽ പൊസേന്തിക്ക്‌ വഴികാട്ടുന്നുണ്ട്‌. മുറിവുകളിൽനിന്നും വേദനകളിൽനിന്നും ഉയിർത്ത ജീവിതമാണത്‌. മരണത്തിന്റെയും അപമാനത്തിന്റെയും ചിഹ്നമായിരുന്ന കുരിശിനെ ക്രിസ്‌തു സഹനത്തിന്റെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും പ്രതീക്ഷയുടെയും ചിഹ്‌നമാക്കി മാറ്റിയപോലെ പൊസേന്തിയച്ചൻ തന്റെ വേദനകളെ അപരന്‌ പ്രചോദനസ്രോതസ്സാക്കി മാറ്റുകയാണ്‌.
വിഷാദികളും ഏകാകികളും പരാജിതരുമെല്ലാം വെറുതെയല്ല അദ്ദേഹത്തോട്‌ അതിദീർഘമായി സംസാരിക്കുന്നത്‌. സംസാരിച്ചുതീരുമ്പോൾ അവർ മടങ്ങുന്നത്‌ പുതിയൊരനുഭവത്തിലേക്കാണ്‌. ഇതിനേക്കാൾ വലിയ സഹനമൊന്നുമല്ല തങ്ങളുടേത്‌ എന്ന ആത്മഗതത്തോടെയാകും മടക്കം.


തിരുവനന്തപുരം നാലാഞ്ചിറയിലെ ബഥനി ആശ്രമത്തിലെ നേച്ചർ ക്യുയർ സെന്ററിൽ പൊസേന്തിയച്ചനെ പതിവായി കേൾക്കുന്നവരിൽ ആരുമറിയാത്തവർ തൊട്ട്‌ കേരളത്തിന്റെ വാനമ്പാടി കെ എസ്‌ ചിത്രവരെയുണ്ട്‌. എത്രപേരെയാണ്‌ പ്രസാദാത്മകമായ ജീവിതത്തിലേക്ക്‌ അച്ചൻ വഴിതിരിച്ചുവിട്ടത്‌. ഈ കിടന്ന കിടപ്പിൽ എത്രയോ നാടകങ്ങൾ സംവിധാനംചെയ്‌തു ഈ പുരോഹിതൻ. നാടകവും വായനയും എഴുത്തും സംഗീതവുമൊന്നും ഈ കിടപ്പിലും കൈവിട്ടിട്ടില്ല. വയലിനും മറ്റും വായിക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിലും വിരലുകൾ ചലിപ്പിക്കുന്നില്ല.
വൈദികപഠനത്തിനിടയിലും നാടകപ്രവർത്തനം
തിരുവല്ല കോട്ടൂരിലെ കുടുംബവീട്ടിൽ ഏറ്റവുമൊടുവിൽ പോയത്‌ അപകടത്തിന്‌ ഒരാണ്ട്‌ മുമ്പ്‌, 1984ൽ. അച്ഛൻ മരിച്ചപ്പോൾ. ശരീരം തകർത്ത വാഹനാപകടത്തെ തുടർന്നുള്ള ചികിത്സയിലായതിനാൽ അമ്മ മരിച്ചപ്പോൾ പോകാനായില്ല. ചെറുപ്പംമുതൽ സന്ന്യാസത്തിൽ ആകൃഷ്‌ടനായിരുന്ന അദ്ദേഹം നാടകങ്ങൾ വിടാതെ കണ്ടിരുന്നു. കേരളത്തിലും പുണെയിലും വൈദിക പഠനം. പിന്നെ മുംബൈ സെന്റ്‌ സേവ്യഴ്‌സ്‌ കോളേജിൽ മാസ്‌ കമ്യൂണിക്കേഷൻ ആൻഡ്‌ മീഡിയ കോഴ്‌സ്‌ പഠിച്ചു. ഒരു പുരോഹിതൻ മണിക്കൂറുകൾ പള്ളിയിൽ പ്രസംഗിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഫലപ്രദമായി കലയിലൂടെ അതേ ആശയം അവതരിപ്പിക്കാനാകുമെന്ന വിശ്വാസമാണ്‌ നാടകത്തിലേക്ക്‌ നയിച്ചത്‌. നാടകം പഠിക്കാൻ മുംബൈ നാട്യ അക്കാദമിയിൽ രണ്ടുകൊല്ലം. പുണെയിൽ വൈദിക പഠനം നടത്തുമ്പോൾ ആശ്രമത്തിൽ കെ ജി ശങ്കരപ്പിള്ളയുടെയും എൻ എൻ പിള്ളയുടെയും നാടകങ്ങൾ സംവിധാനംചെയ്‌തു. പുണെ ഫിലിം ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിൽ ഫിലിം അപ്രിസിയേഷൻ കോഴ്‌സും ചെയ്‌തിരുന്നു. നാട്ടിൽ വന്ന്‌ മൂന്നുവർഷത്തോളം യുവാക്കൾക്കിടയിൽ നാടകവും സാമൂഹ്യപ്രവർത്തനവും നടത്തുമ്പോഴായിരുന്നു അപകടം.
ആ ദുരന്തദിനം
കോഴിക്കോടുനിന്ന്‌ കെഎസ്‌ആർടിസി ബസിൽ മടങ്ങുമ്പോൾ വൈത്തിരിയിൽവച്ച്‌ മറ്റൊരു ബസ്‌ കൂട്ടിയിടിക്കുകയായിരുന്നു. 1985 മാർച്ച്‌ 30നുണ്ടായ അപകടത്തിൽ ഒമ്പത്‌ പേർ തൽക്ഷണം മരിച്ചു. അപകടം നടക്കുമ്പോൾ പൊസേന്തിയച്ചന്‌ 38 വയസ്സ്‌. ശരീരത്തിലാകെ പൊള്ളലേറ്റു. നട്ടെല്ലിന്‌ ക്ഷതമേറ്റ്‌ 48 ദിവസം കോഴിക്കോട്‌ മെഡിക്കൽ കോളേജ്‌ ആശുപത്രിയിൽ. പിന്നീട്‌ വെല്ലൂരിൽ ആറു മാസത്തോളം ചികിത്സ. പിന്നെയുള്ള 35 കൊല്ലം കിടപ്പ്‌. ബഥനി നേച്ചർ ക്യുയർ സെന്ററിൽ 29 വർഷംമുമ്പാണ്‌ എത്തിയത്‌.
അപകടാനന്തരം
ഒരുപാട്‌ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യണമെന്ന്‌ കരുതി ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചതായിരുന്നു. പക്ഷേ, അത്‌ നിർവഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അപകടം കഴിഞ്ഞ്‌ ആദ്യത്തെ രണ്ടുമാസം നല്ല വിഷമമുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട്‌ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ ആ പാട്ട്‌ ഓർമവന്നു, ‘കരഞ്ഞാലും മരിക്കും ചിരിച്ചാലും മരിക്കും’. അതുകൊണ്ട്‌ ഇനിയങ്ങോട്ട്‌ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്‌ ജീവിക്കാമെന്ന്‌ കരുതി. നട്ടെല്ലിന്‌ പരിക്കേറ്റ്‌ മുപ്പത്തഞ്ചു കൊല്ലം ജീവിക്കുമെന്ന്‌ എന്നെ ചികിത്സിച്ച ഡോക്‌ടർക്കുപോലും ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്റെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചോർത്ത്‌ ഞാനൊരിക്കലും വിഷമിക്കാറില്ല. കാരണം ഞാൻ താഴേക്ക്‌ നോക്കുമ്പോൾ കാണുന്നത്‌ എന്നേക്കാൾ കഷ്‌ടതയനുഭവിക്കുന്നവരെയാണ്‌. പരസഹായമില്ലാതെ ഉടുതുണി മാറാൻപോലും കഴിയാത്ത എത്രയോ പേരുണ്ട്‌. അപ്പോൾ എന്റെ ദുഃഖം എത്ര ചെറുത്‌. അവരെ ഓർത്താണ്‌ ഞാൻ വിഷമിക്കേണ്ടത്‌. അല്ലാതെ എനിക്ക്‌ നഷ്‌ടപ്പെട്ടതിനെ ഓർത്തല്ല.
വെല്ലൂരിൽ ചികിത്സിക്കാൻ വന്ന ഡോക്‌ടർ പറഞ്ഞു. ഇനി ഒരിക്കലും നടക്കാനാകില്ലെന്ന്‌. പക്ഷേ, ഫിസിയോതെറാപ്പിസ്റ്റിന്റെ സഹായത്തോടെ അതേ ഡോക്‌ടറുടെ മൂന്നിലൂടെ ഞാൻ നടന്നു. വെല്ലൂരിൽ ഫിസിയോതെറാപ്പി സെക്‌ഷനിലേക്ക്‌ പോകുന്നത്‌ ഒരു കയറ്റമാണ്‌. വീൽചെയർ വേഗത്തിൽ ഉരുട്ടിയാണ്‌ കയറ്റുന്നത്‌. വീൽചെയറിൽനിന്ന്‌ എന്നെ ടേബിളിൽ കിടത്തിയയുടനെ വീൽചെയർ രണ്ടായി ഒടിഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം തെറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ ദുരന്തമായേനെ. ഒരിക്കൽ കഴിക്കാൻ തന്ന ഭക്ഷണത്തിൽനിന്ന്‌ തുരുമ്പെടുത്ത സൂചി കിട്ടി.
വായനയും കലാപ്രവർത്തനവും
വായന ചെറുപ്പം മുതലേയുണ്ട്‌. ഏറ്റവും പ്രിയം ഖലീൽ ജിബ്രാനെ. എം ടി, മുകുന്ദൻ തുടങ്ങിയവരുടെ കൃതികളെല്ലാം വായിക്കും. ഒപ്പം മതഗ്രന്ഥങ്ങളും. സ്വന്തം തോന്നലുകൾ ഉൾപ്പെടുത്തി മൂന്ന്‌ പുസ്‌തകം എഴുതി. ഫീനിക്‌സ്‌ പക്ഷി, സുകൃതമീ സഹനം, മൂന്നക്ഷരം എന്നിവ. പാട്ടിനോടും താൽപ്പര്യം. പഴയ കലാഭവൻ വിദ്യാർഥി കൂടിയാണ്‌. ആബേലച്ചന്റെ കീഴിലായിരുന്നു പഠനം. സാനുമാഷ്‌, ഭരത്‌ ഗോപി തുടങ്ങിയവർ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. പാട്ടും വയലിനും അഭ്യസിച്ചു. പത്തുവർഷംമുമ്പ്‌ മാർ ഇവാനിയോസ്‌ കോളേജുമായി സഹകരിച്ച്‌ നാലു നാടകം സംവിധാനംചെയ്‌തു. നാട്യ അക്കാദമിയിൽ നാടകമഭ്യസിച്ചതിന്റെ ഗുണം. നാട്യ അക്കാദമിയിൽ ശങ്കരപ്പിള്ളയുടെ ഒടിഞ്ഞ കുട ഒടിയാത്ത കുട എന്ന നാടകം ചെയ്‌തപ്പോൾ ഒടിഞ്ഞ കുടയെന്ന കഥാപാത്രത്തെയാണ്‌ അഭിനയിച്ചത്‌.
നാടകത്തെ ഇപ്പോഴും ജീവനുതുല്യം സ്‌നേഹിക്കുന്നു. ഇപ്പോഴും റേഡിയോയിൽ എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയുമുള്ള ശബ്‌ദരേഖ പരിപാടികളും ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ട്‌. ഇതിനുപുറമേ ഇപ്പോഴുള്ള ഒരു ആഗ്രഹം ബൈബിളിനെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി നാടകങ്ങൾ ചിട്ടപ്പെടുത്തി അത്‌ യുട്യൂബിൽ ഇടണമെന്നതാണ്‌. പക്ഷേ, പരസഹായമില്ലാതെ ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തിനാൽ അതിനു പറ്റുന്നില്ല.
ചിത്രയുമായുള്ള ബന്ധം
പത്തുവർഷമായി കെ എസ്‌ ചിത്ര ആശ്രമത്തിൽ വരാറുണ്ട്‌. ചിത്രാജീ എന്നാണ്‌ ഞാൻ വിളിക്കുക. എനിക്കിഷ്‌ടമുള്ള പാട്ടുകളെപ്പറ്റി അവർ ചോദിക്കും. കൃഷ്‌ണസ്‌തുതികളാണ്‌ ചിത്രാജി പാടിയതിൽ എനിക്കേറ്റവുമിഷ്‌ടം, അത്‌ പാടിത്തരും. പാട്ടിനെക്കുറിച്ചും വ്യക്തിപരമായ നഷ്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചും സന്തോഷങ്ങളെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കും. ഒരു തവണ വിഷു ആശംസ നേരാൻ വിളിച്ചപ്പോൾ വളരെ ദുഃഖിതയായി സംസാരിച്ചു. എന്തുപറ്റിയെന്ന്‌ ചോദിച്ചപ്പോൾ മകൾ മരിച്ച ദിവസമാണെന്നു പറഞ്ഞു. കൂടുതൽ സംസാരിക്കാതെ ഫോൺ വച്ചു. മകൾ മരിച്ച സമയത്ത്‌ ആശ്രമത്തിൽ വന്നിരുന്നു. അപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു, ഒരുപക്ഷേ ഇതൊരു നിയോഗമായിരിക്കും കൂടുതൽ കുട്ടികളെ സ്‌നേഹിക്കാനും ലാളിക്കാനും ചിത്രാജിക്ക്‌ ലഭിച്ച അവസരം. ഇന്ന്‌ എത്രയോ കുട്ടികളെ ചിത്രാജി ഏറ്റെടുത്തു വളർത്തുന്നു. അതു മഹത്തരമല്ലേ.
പൊസേന്തി അഥവാ സഹിക്കുന്നവൻ
ഇറ്റലിയിലെ വിശുദ്ധനായിരുന്നു ഗബ്രിയേൽ പൊസേന്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവചരിത്രം വല്ലാതെ സ്വാധീനിച്ചു. അന്നത്തെ കാലത്ത്‌ വൈദികപട്ടം സ്വീകരിക്കുന്ന സമയത്ത്‌ പഴയ പേരിനുപകരം ഏതെങ്കിലും പുണ്യാളന്റെ പേര്‌ സ്വീകരിക്കണമായിരുന്നു. പൊസേന്തി എന്ന വാക്കിനർഥം സഹിക്കുന്നവൻ എന്നാണ്‌. 40 വർഷം മുമ്പാണ്‌ ആ പേര്‌ സ്വീകരിച്ചത്‌. അന്നിതൊന്നും ആലോചിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഇന്ന്‌ ആ പേരിന്‌ എന്റെ ജീവിതവുമായി അഭേദ്യമായ ബന്ധമുണ്ട്‌.
അപകടമുണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ
അപകടം സംഭവിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ വൈദിക ജീവിതവുമായി മുന്നോട്ടുപോയേനെ. ചിലപ്പോൾ സ്വാർഥത കടന്നുകൂടിയേനെ. ഇപ്പോൾ അതില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നത്‌ ഈ അപകടം കൊണ്ടാണെന്ന്‌ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഈ അവസ്ഥയിലിരുന്ന്‌ എനിക്ക്‌ മറ്റുള്ളവരുടെ വിഷമങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്‌. എന്റെ ജീവിതം അവരോടു പറയുമ്പോൾ അവരുടെ സങ്കടം മാറും.
യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ അദൃശ്യമായ ഒരു ഊർജം ചുറ്റുമുള്ളതുപോലെ തോന്നി. ജീവിതം തോൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അതിൽനിന്ന്‌ ഫീനിക്‌സിനെപ്പോലെ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ്‌ തന്റെ സങ്കടങ്ങൾ മറന്ന്‌ മറ്റുള്ളവരെ സ്‌നേഹിക്കാനും ആശ്വസിപ്പിക്കാനും കഴിയുന്ന പൊസേന്തിയച്ചൻ തന്ന ഊർജം.

Source deshabhimani

Tuesday, October 08, 2019

How Britain stole $45 trillion from India



aljazeera.com | December 19, 2018 08:49 AM



There is a story that is commonly told in Britain that the colonisation of India - as horrible as it may have been - was not of any major economic benefit to Britain itself. If anything, the administration of India was a cost to Britain. So the fact that the empire was sustained for so long - the story goes - was a gesture of Britain's benevolence.

New research by the renowned economist Utsa Patnaik - just published by Columbia University Press - deals a crushing blow to this narrative. Drawing on nearly two centuries of detailed data on tax and trade, Patnaik calculated that Britain drained a total of nearly $45 trillion from India during the period 1765 to 1938.

It's a staggering sum. For perspective, $45 trillion is 17 times more than the total annual gross domestic product of the United Kingdom today.

How did this come about?

It happened through the trade system. Prior to the colonial period, Britain bought goods like textiles and rice from Indian producers and paid for them in the normal way - mostly with silver - as they did with any other country. But something changed in 1765, shortly after the East India Company took control of the subcontinent and established a monopoly over Indian trade.

Here's how it worked. The East India Company began collecting taxes in India, and then cleverly used a portion of those revenues (about a third) to fund the purchase of Indian goods for British use. In other words, instead of paying for Indian goods out of their own pocket, British traders acquired them for free, "buying" from peasants and weavers using money that had just been taken from them.

It was a scam - theft on a grand scale. Yet most Indians were unaware of what was going on because the agent who collected the taxes was not the same as the one who showed up to buy their goods. Had it been the same person, they surely would have smelled a rat.

Some of the stolen goods were consumed in Britain, and the rest were re-exported elsewhere. The re-export system allowed Britain to finance a flow of imports from Europe, including strategic materials like iron, tar and timber, which were essential to Britain's industrialisation. Indeed, the Industrial Revolution depended in large part on this systematic theft from India.

On top of this, the British were able to sell the stolen goods to other countries for much more than they "bought" them for in the first place, pocketing not only 100 percent of the original value of the goods but also the markup.

After the British Raj took over in 1858, colonisers added a special new twist to the tax-and-buy system. As the East India Company's monopoly broke down, Indian producers were allowed to export their goods directly to other countries. But Britain made sure that the payments for those goods nonetheless ended up in London.

How did this work? Basically, anyone who wanted to buy goods from India would do so using special Council Bills - a unique paper currency issued only by the British Crown. And the only way to get those bills was to buy them from London with gold or silver. So traders would pay London in gold to get the bills, and then use the bills to pay Indian producers. When Indians cashed the bills in at the local colonial office, they were "paid" in rupees out of tax revenues - money that had just been collected from them. So, once again, they were not in fact paid at all; they were defrauded.

Meanwhile, London ended up with all of the gold and silver that should have gone directly to the Indians in exchange for their exports.

This corrupt system meant that even while India was running an impressive trade surplus with the rest of the world - a surplus that lasted for three decades in the early 20th century - it showed up as a deficit in the national accounts because the real income from India's exports was appropriated in its entirety by Britain.

Some point to this fictional "deficit" as evidence that India was a liability to Britain. But exactly the opposite is true. Britain intercepted enormous quantities of income that rightly belonged to Indian producers. India was the goose that laid the golden egg. Meanwhile, the "deficit" meant that India had no option but to borrow from Britain to finance its imports. So the entire Indian population was forced into completely unnecessary debt to their colonial overlords, further cementing British control.

Britain used the windfall from this fraudulent system to fuel the engines of imperial violence - funding the invasion of China in the 1840s and the suppression of the Indian Rebellion in 1857. And this was on top of what the Crown took directly from Indian taxpayers to pay for its wars. As Patnaik points out, "the cost of all Britain's wars of conquest outside Indian borders were charged always wholly or mainly to Indian revenues."

And that's not all. Britain used this flow of tribute from India to finance the expansion of capitalism in Europe and regions of European settlement, like Canada and Australia. So not only the industrialisation of Britain but also the industrialisation of much of the Western world was facilitated by extraction from the colonies.

Patnaik identifies four distinct economic periods in colonial India from 1765 to 1938, calculates the extraction for each, and then compounds at a modest rate of interest (about 5 percent, which is lower than the market rate) from the middle of each period to the present. Adding it all up, she finds that the total drain amounts to $44.6 trillion. This figure is conservative, she says, and does not include the debts that Britain imposed on India during the Raj.

These are eye-watering sums. But the true costs of this drain cannot be calculated. If India had been able to invest its own tax revenues and foreign exchange earnings in development - as Japan did - there's no telling how history might have turned out differently. India could very well have become an economic powerhouse. Centuries of poverty and suffering could have been prevented.

All of this is a sobering antidote to the rosy narrative promoted by certain powerful voices in Britain. The conservative historian Niall Ferguson has claimed that British rule helped "develop" India. While he was prime minister, David Cameron asserted that British rule was a net help to India.

This narrative has found considerable traction in the popular imagination: according to a 2014 YouGov poll, 50 percent of people in Britain believe that colonialism was beneficial to the colonies.

Yet during the entire 200-year history of British rule in India, there was almost no increase in per capita income. In fact, during the last half of the 19th century - the heyday of British intervention - income in India collapsed by half. The average life expectancy of Indians dropped by a fifth from 1870 to 1920. Tens of millions died needlessly of policy-induced famine.

Britain didn't develop India. Quite the contrary - as Patnaik's work makes clear - India developed Britain.

What does this require of Britain today? An apology? Absolutely. Reparations? Perhaps - although there is not enough money in all of Britain to cover the sums that Patnaik identifies. In the meantime, we can start by setting the story straight. We need to recognise that Britain retained control of India not out of benevolence but for the sake of plunder and that Britain's industrial rise didn't emerge sui generis from the steam engine and strong institutions, as our schoolbooks would have it, but depended on violent theft from other lands and other peoples.

Editor's note: A previous version of this article erroneously had the beginning of the British Raj as 1847. The correct year is 1858.

The views expressed in this article are the author's own and do not necessarily reflect Al Jazeera's editorial stance.

Monday, October 07, 2019

ജോക്കർ: തേക്കപ്പെടുന്ന ചായം; അപഹസിച്ചും പരിഹസിച്ചും നിൽക്കുന്ന സമൂഹത്തിനോട് നിങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യും?




ഒരാളിൽ നന്മയും തിന്മയും സൃഷ്ടിക്കുന്നത് അയാളുടെ ചുറ്റുപാടാണ്. അത് തന്നെയാണ് പ്രവൃത്തിയിലെ ശരി‐ തെറ്റ്‌ തീരുമാനിക്കുന്നത്. നല്ലവനാകാൻ ഒരാൾ ആഗ്രഹിച്ചാലും അയാൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള വ്യവ്യസ്ഥ അതിൽ ഇടപെടും. പ്രിവിലേജുകളുള്ളവന്റെ പ്രവൃത്തികൾ ശരിയിലേക്കും അല്ലാത്തവരുടെ അതിജീവനത്തിനായുള്ള ശ്രമങ്ങൾ പോലും കേവലം കോമാളിത്തരം മാത്രമായി സമൂഹം ചാപ്പയടിക്കും. ഇങ്ങനെ അപഹസിച്ചും പരിഹസിച്ചും നിൽക്കുന്ന സമൂഹത്തിനോട് നിങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യും?

ഇൗ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണ് ജോക്കർ എന്ന സിനിമ. വ്യവസ്ഥതയുടെ ക്രൂരതകൾ ആർതർ ഫെക്സ് (യൊവ്ക്വിൻ ഫീനിക്സ്) ക്രിമിനലും അരാജകവാദിയുമാക്കി മാറ്റുന്നു. തകർന്ന വ്യവസ്ഥയിൽ അയാൾ വ്യക്തിത്വം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഇതിനൊപ്പം ക്രൈം സ്വഭാവം നിലനിർത്തി ശക്തമായ ആക്ഷേപഹാസ്യത്തിലൂന്നി ‘ക്ലാസ്‌ വാർ’വരച്ചിടുന്നു.


‘I used to think that my life was a tragedy, but now I realize, it's a comedy’

ഇങ്ങനെയാണ് അർതർ/ ജോക്കർ സിനിമയിൽ തന്റെ കഥാപാത്രത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്. കോമിക്ക് സീരിയസിലെ കഥാപാത്രമായ ജോക്കറും ഗോതം നഗരവുമെല്ലാം ബാറ്റ്മാനിലും കോമിക്ക് സിരീയസിലുമെല്ലാം കണ്ടത്താണ്. അവിടെ നിന്ന് ഒരു നായക കഥാപാത്രമായി മുഴുനീള ചലച്ചിത്ര ഭാഷ്യം നൽക്കുകയാണ് ടോഡ് ഫിലിപ്സ് ഒരുക്കിയ ചിത്രത്തിലൂടെ. ആ സിഗ്‌നേച്ചർ ചിരിയിൽ ചോരയിൽ പുരണ്ട്‌ സിനിമ അവസാനിക്കുന്നത്‌ അമേരിക്കയുടെ തോക്ക്‌ സംസ്ക്കാരത്തിനെ തുറന്ന്‌ കാണിച്ചാണ്‌.


ജോക്കറായി ( യൊവ്ക്വിൻ എത്തുമ്പോൾ അയാളിലെ നടന് വെല്ലുവിളിയായി നിന്നിരുന്നത് ഹീത് ലെഡ്ജറുടെ ഛായം തേച്ച് ആടിയ ഒരു ലെഗസിയായിരുന്നു. ഓസ്കാറിലേക്ക് നയിച്ച ആ ‍ ബെഞ്ച് മാർക്ക് പ്രകടനത്തിലേക്കാണ് യൊവ്ക്വിൻ എത്തിയത്. എന്നാൽ അതിനെയെല്ലാം മാച്ച് കളയുന്ന പ്രേക്ഷകനെ അയാളിലേക്ക് പിടിച്ച് വലിക്കുന്ന ഒരു അസാമാന്യ പ്രകടനമാണ് സിനിമ. അത്ര ആയാസകരമായാണ് ആർതർ എന്ന സ്റ്റാൻഡ് അപ്പ് കൊമേഡിയനിൽ നിന്ന് ഗോതം നഗരത്തിലെ ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ ഭയം മറ്റൊരു വിഭാഗത്തിന്റെ ആവേശവുമായ ജോക്കറായി മാറുന്നത്. അനിയന്ത്രിതണായി ചിരിക്കുന്ന മാനസികാവസ്ഥയുള്ള വ്യക്തിയിൽ നിന്ന് കൊലയാളിയിലേക്ക് അയാൾ മാറുന്നത് കേവലം ഒരു റോഡ് മുറിച്ച് കടക്കുന്ന ആയാസത്തോടെയാണ്. എന്നാൽ ഒരോ ചെറു സൂക്ഷ്മ ചലനത്തിലും ശരീര ഭാഷയിലും തുടങ്ങിയ സാധ്യമായ എല്ലായിടത്തും യൊവ്ക്വിൻ നടന്റെ പകർന്നാട്ടത്തിന് എത്ര കൈയടിച്ചാലും മതിയാവില്ല. ഒരു നാടകതട്ടിലെ അഭിനേതാവിനെ പോലെ അത്ര ലൈവായിട്ടാണ് പ്രേക്ഷകനോട് കഥാപാത്രം സംവദിക്കുന്നത്.


കട്ടുകളില്ലാതെയാണ് സിനിമ തിയേറ്ററിലെത്തിയത്. അത് പോലെ തന്നെ രണ്ട് ഇടത്ത് മാത്രമാണ് സംഭാഷണം മ്യൂട്ടാവുന്നത്. സെൻസറിങിൽ നിന്ന ലഭിച്ച മെറിറ്റ് സിനിമയുടെ ഒഴുക്കുള്ള കാഴ്ചയ്ക്ക് വലിയ രീതിയിൽ സഹായിക്കുന്നുണ്ട്. ഇതിനൊപ്പം എടുത്ത് പറയേണ്ടത് സിനിമയുടെ കളർ ടോണുകളാണ്. സിനിമയുടെ മുന്നോട്ട് പോക്കിൽ പ്രേക്ഷന്റെ മനസിലേക്ക് രംഗങ്ങൾ ഫ്രീസ് ചെയ്ത് വെക്കാൻ കഴിയുന്നത്ര കരുത്തുണ്ട് കളർ ടോൺ ഉപയോഗത്തിന്. പലപ്പോഴും സന്തോഷ രംഗങ്ങളിൽ ഉപയോഗിച്ച് കണ്ടിരിക്കുന്ന മഞ്ഞ നിറം വയലന്റായി മാറുന്ന രംഗങ്ങൾക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെ പതിവ് കാഴ്ചകളിൽ തന്നെ ഭീകരതയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു മേക്കിങ് മികവുണ്ട് സിനിമയ്ക്ക്. വെള്ള, ചുവപ്പ്‌, നീല നിറങ്ങളൂടെയെല്ലാം സമാനമായ ഉപയോഗമുണ്ട് സിനിമയിൽ. ലോറൻസ് ഷേറിന്റെ ഛായാഗ്രഹണം മികവിന്റെ കാഴ്ചയാണ്.

പ്രേക്ഷനെ ഭയപ്പെടുത്തുകയും ആകാംഷയുടെ മുൾമുനയിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകുകയും ചെയ്ത് സിനിമയുടെ മൂഡ് കൃത്യമായി സന്നിവേശിപ്പിക്കുന്നതാണ് പശ്ചാത്തല സംഗീതം. സംഭാഷണങ്ങൾ വളരെ കുറച്ച് കാഴ്ചയിലൂടെയാണ് സിനിയുടെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. സഹതപ്പിച്ചും, ഭയപ്പെടുത്തിയും നിരാശപ്പെടുത്തിയും ജോക്കറിന്റെ ചലനത്തിനൊപ്പം പ്രേക്ഷകനെയും ഗോതം നഗരത്തിലേക്ക് ഇറക്കി നിർത്തുകയാണ് ചിത്രം.


ജോക്കർ ഒരു കാഴ്ചയാണ്. വ്യവസ്ഥയുടെ ഇര, സമൂഹത്തിൽ അസ്തിത്വം നേടാനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ വയലന്റ് കാഴ്ച. കൊമേഡിയനും സൈക്കോപാത്തുമായി യൊവ്ക്വിൻ ഫീനിക്സ് എന്ന നടന്റെ പ്രകടന മികവിനാൽ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന അസാധ്യ സിനിമാറ്റിക്ക് കാഴ്ച.






deshabhimani.com | October 3, 2019

Saturday, September 28, 2019

ഇന്ത്യയുടെ സ്വരമാധുര്യം.. ലതാ മങ്കേഷ്‌കറെ കുറിച്ച്‌ ജി വേണുഗോപാൽ



ലോകത്തെങ്ങുമുള്ള ജനപ്രിയ സംഗീതശ്രേണികളിൽ, ഭാരതീയ സിനിമാ സംഗീതത്തെപ്പോലെ ഒരു ജനതയെ മുഴുവൻ സ്വാധീനിച്ച വേറൊരു സംഗീതശാഖ കണ്ടെത്താൻ പ്രയാസമാണ്‌. ലളിത സംഗീതത്തിലെ സൃഷ്‌ടിപരത എന്ന വാക്കിന്റെ അന്തസ്സത്ത പരിപൂർണമാകുന്നത് ഒരുപക്ഷേ പാശ്ചാത്യഗാനങ്ങളുടെ നിർമിതിയിലാണെന്ന് നമുക്ക്‌ കാണാൻ സാധിക്കും. അവിടെ, കവിയും ഗായകനും എല്ലാം പലപ്പോഴും ഒരാൾതന്നെ ആകും. അല്ലെങ്കിൽ, ഒരു ബാൻഡിലൂടെ ആശയങ്ങളുടെ അർഥസമ്പൂർണത ചോരാതെ അത് ഗാനമാക്കി, റെക്കോഡിങ് ലേബലിലൂടെ പുറത്തു വരുത്തുകയും ഈ ഗാനങ്ങളുടെ പ്രചാരണാർഥം ടീം അംഗങ്ങൾ ലോകമെമ്പാടും ലൈവ് ഷോയ്‌ക്കായി സഞ്ചരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ രാജ്യത്ത്‌ ഒരു തീവണ്ടിയുടെ മൂന്നു വ്യത്യസ്‌തങ്ങളായ കംപാർട്ട്‌മെന്റുകൾ പോലെയാണ്‌ കവിയും സംഗീത സംവിധായകനും ഗായകരും. അവർ ഗാനങ്ങളുടെ ചുമതല ശിരസ്സാവഹിക്കുകയും സിനിമകളിൽ ആവർത്തിച്ചുവരുന്ന സന്ദർഭങ്ങളിലൂടെ ജനഹൃദയങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അത്യപൂർവമായി ഈ സംഗീത ശിൽപ്പികളിൽ ഒരാൾ മാത്രമേ ‘ലാർജർ ദാൻ ലൈഫ് സ്റ്റാറ്റസ്' കൈവരിക്കുകയുള്ളൂ.
ഏഴു പതിറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ ഇന്ത്യൻ ജനതയുടെ ലളിത സംഗീത സംസ്‌കാരത്തെ ആദ്യം നിർണയിക്കുകയും, പിൽക്കാലത്ത് അത് ശുദ്ധീകരിച്ച്, സ്‌ഫുടംചെയ്‌ത്‌ ഇന്ത്യൻ ലളിതസംഗീതത്തെ മുഴുവൻ സ്വന്തം ഉച്ഛസ്ഥായീ ശബ്‌ദത്തിലേക്ക് സന്നിവേശിപ്പിച്ച് വിഭിന്ന ഭൂപ്രകൃതി പ്രദേശങ്ങളിലെ വ്യത്യസ്‌ത ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന ഭാരതജനതയുടെ വികാരവിക്ഷോഭങ്ങളെ മുഴുവൻ സ്വന്തം സ്വരത്തിലൂടെ പ്രതിനിധാനംചെയ്‌ത ഭാഗ്യവനിതയാണ് ലതാ മങ്കേഷ്‌കർ. ഈ ശബ്‌ദത്തിന്റെ ചിറകിലേറി ഏഴു പതിറ്റാണ്ടോളം സംഗീത വിഹായസ്സിൽ പാറിപ്പറക്കാൻ സാധിച്ച സംഗീതപ്രേമികൾ അതിലേറെ ഭാഗ്യം ചെയ്‌തവരും.

പാട്ടിലേക്കുള്ള വഴി
1942ൽ ദീനനാഥ് മങ്കേഷ്‌കർ മരിക്കുമ്പോൾ ലതയ്‌ക്ക്‌ വയസ്സ് വെറും പതിമൂന്ന്. താഴെ നാലു സഹോദരങ്ങളും അമ്മയും. കുടുംബം പോറ്റാനാണ് ലത പാടിത്തുടങ്ങുന്നത്. ലതയുടെ ആദ്യ സംഗീതശ്രമങ്ങളെല്ലാം പാഴാവുകയായിരുന്നു. 1942 ൽ ‘കിതി ഹസൽ' എന്ന മറാത്തി സിനിമയിലെ ലതയുടെ ആദ്യഗാനം തഴയപ്പെട്ടിരുന്നു. കുടുംബ സുഹൃത്തായ വിനായക് ദാമോദർ കർണാടകി ആണ് ലതയെ സംഗീതസംവിധായകൻ ബസന്ത് ദേശായിയെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്. മറാത്തിയുടെ ഇത്തിരി വെട്ടത്തുനിന്ന്‌ ലതയെ ഹിന്ദിയുടെ നടുമുറ്റത്തെത്തിക്കുക എന്നതായിരുന്നു വിനായകിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. പിൽക്കാലത്ത് തന്റെ ഗോഡ് ഫാദർ എന്ന് ലത തന്നെ വിശേഷിപ്പിച്ച സംഗീത സംവിധായകൻ ഗുലാം ഹൈദർ തന്റെ ‘ഷഹീദ്' എന്ന സിനിമയിൽ ലതയെ പാടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, സിനിമയുടെ നിർമാതാവ് ശശാങ്കർ മുഖർജി സമ്മതിച്ചില്ല. ലതയുടെ ശബ്‌ദം വളരെ നേർത്തതാണെന്നും തന്റെ നായികയ്‌ക്ക്‌ ചേരുകയില്ലെന്നും അദ്ദേഹം അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. കോപാകുലനായ ഗുലാം ഹൈദർ ഉച്ചത്തിൽ അലറി: "നിങ്ങൾ ഒരു കാലത്ത് ഇവളുടെ കാൽക്കൽ വീണ് സ്വന്തം സിനിമകളിൽ പാടണമെന്ന് അപേക്ഷിക്കും.’ പിന്നീട്‌ 1948 ൽ ഹൈദറിന്റെ സംഗീതത്തിൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ‘മജ്ബൂർ' എന്ന ചിത്രത്തിൽ ലത പാടി. ലതയുടെ ആദ്യത്തെ ഹിറ്റ് 1949 ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ‘മഹൽ' എന്ന ചിത്രത്തിലേതാണെന്ന് സിനിമാസംഗീതചരിത്രം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

അമ്പതുകളിൽ ലതാ മങ്കേഷ്‌കർ എന്ന പുതുഗായിക തന്റെ അതിനേർത്ത സ്വരഭേദത്തോടെ ഹിന്ദി സിനിമയിലെ സംഗീത പടവുകൾ താണ്ടിത്തുടങ്ങി. അക്കാലത്ത്‌ നിലനിന്നിരുന്ന നൂർജഹാൻ മുതലായ ഗായികമാരുടെ ദൃഢമായ ശാസ്‌ത്രീയ നിബദ്ധതപൂണ്ട ശബ്‌ദവീചികളിൽനിന്ന്‌ വേറിട്ടുനിൽക്കുന്ന അത്യപൂർവമായ ഒരു ശബ്‌ദവൈശിഷ്‌ട്യമായിരുന്നു ലതയുടേത്. അതിലോലവും ഉച്ഛസ്ഥായിലുള്ളതുമായ ഒരു ശബ്‌ദ സൗകുമാര്യം. പക്ഷേ, ഒരു ശബ്‌ദത്തിനുമാത്രം സിനിമയുടെ വലിയ സ്‌ക്രീനിനുള്ളിൽ നിലനിൽക്കാൻ സാധിക്കില്ല. അത്‌ സാധ്യമാക്കാൻ രണ്ട് നടിമാരും ആ കാലത്ത് ഉയിർകൊണ്ടു. മധുബാലയും ദുഃഖപുത്രിയായ മീനാകുമാരിയും. അമ്പതുകളിൽ ഇവർ ഇരുവരും ലതയുടെ ഗാനങ്ങൾ പാടി, സംഗീത ഹൃദയങ്ങളിലേക്ക് ഊളിയിട്ടിറങ്ങുകയായിരുന്നു. അന്നത്തെ കന്യകാ സങ്കൽപ്പങ്ങളുടെയും നായികമാരുടെ സ്വഭാവ ഗുണങ്ങളുടെയും മൂർത്തിമത് ഭാവമായിരുന്നു ലതയുടെ ശബ്‌ദം. ഒരു ദുഃഖസാഗരം മുഴുവൻ ഉള്ളിലൊതുക്കി, നേർത്ത മന്ദഹാസം എന്നും മുഖത്ത് വിരിയിച്ച്, തൊട്ടാൽ പൊട്ടുമെന്ന് കേൾവിക്കാർക്ക് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മന്ത്രമുഗ്ധ ആലാപനം. ഈ കപടലോകത്ത് സർവമാന നിഷ്‌കളങ്കതയും നിശ്ചല സൗന്ദര്യവും ഉള്ളിലൊതുക്കി വിധിയുടെ ക്രൂര ഹസ്‌തങ്ങളിൽപ്പെട്ട് പിടഞ്ഞുമരിക്കുന്ന നായികമാർ! അവരുടെ ആത്മഗതം ലതയും. ഇക്കാലയളവിലെ ലതയുടെ രണ്ട് അതിപ്രശസ്‌ത ഗാനങ്ങളായിരുന്നു മുഗൾ ഇ അസം എന്ന ചിത്രത്തിലെ ‘പ്യാർ കിയാ തോ ഡർനാ ക്യാ'യും ദിൽ അപ്‌ന ഔർ പ്രീത് പരായി എന്ന ചിത്രത്തിലെ ‘അജീബ് ദാസ്‌താ ഹേ യെ’യും.

സ്‌നേഹത്തിലും പ്രതീക്ഷയിലും നിറയുന്ന ശബ്‌ദം
അറുപതുകളിലെ കുട്ടിക്കാലത്ത് ഞങ്ങളുടെ ഉയരത്തിലുള്ള മർഫി റേഡിയോയിൽനിന്ന്‌ അലകളായി എന്നെ പുൽകുന്ന ശബ്‌ദം. അമ്മാവൻ വരുത്തുന്ന ഫിലിം ഫെയർ മാഗസിനിലെ ശുഭ്രവസ്ത്രധാരിയായിരുന്ന ഈ സ്‌ത്രീയാണോ ഈ ഗാനം ആലപിച്ചത്? ആറു വയസ്സുകാരന്റെ ദൃഷ്‌ടിയിൽ അത് അവന്റെ ചെറിയമ്മയുടെ ഓർമയാണ് ഉണർത്തിയത്. വളരെ ചെറുപ്പത്തിലേ വൈധവ്യം കവർന്നെടുത്ത ഒരു ജീവിതം. എന്നും വെളുത്ത വസ്‌ത്രങ്ങളിൽ മാത്രമേ ചെറിയമ്മയെ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. സ്‌നേഹത്തോടെ എന്നെ പുണർന്ന് പാട്ടുകൾ പറഞ്ഞുതരുമെങ്കിലും, എപ്പോഴും ഒരു ഗദ്ഗദം ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കും. ഓർക്കാപ്പുറത്ത് കണ്ണുനീരും. സ്‌നേഹത്തിലും പ്രതീക്ഷയിലും നിറയുന്ന ദുഃഖത്തിന്റെ നേർത്ത പാട ആ ശബ്‌ദത്തിനും അതിന്റെ ഉടമയ്‌ക്കും ഞാൻ കൽപ്പിച്ചു നൽകി.

‘തരസ്‌തീ നിഗാഹോം നേ ആവാസ് ദീ ഹേ’
കേഴുന്ന അനുരാഗ ചൈതന്യമുള്ള കണ്ണുകൾ, അവയെന്നെ വിളിക്കുന്നു.
‘മുഹബ്ബത് കീ രാഹോം നേ ആവാസ് ദീ ഹേ'
പ്രണയത്തിന്റെ കൽപ്പടവുകൾ എന്നെ വിളിക്കുന്നു, വരൂ പ്രണയ നായകാ ഇനി കാത്തുനിൽക്കാൻ എനിക്കാകില്ല.

കൈ നിറയെ പാട്ടുകൾ കിട്ടുകയും, അവ ഓരോന്നായി ഹിറ്റ് ആകുകയും ചെയ്യുമ്പോഴും ലതയുടെ ഉള്ളിലെ അരക്ഷിതാവസ്ഥയ്‌ക്ക്‌ ഒരു കുറവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രംഗത്ത് തന്റെ നില ഒന്നുകൂടെ ഉറപ്പിക്കാനായി, കേവലം ആറു വർഷത്തിനുള്ളിൽ ലത സിനിമാ നിർമാണത്തിലേക്ക്‌ തിരിഞ്ഞു. ‘വാദൽ' എന്ന മറാത്തി സിനിമയും ‘ഛാൻജർ’,'കാഞ്ചൻ ഗംഗ' എന്ന ഹിന്ദി സിനിമകളും ലത നിർമിച്ചു.

റഫിയോടൊപ്പമുള്ള യുഗ്മഗാനങ്ങൾ
ലതയുടെ സമകാലീനനും സിനിമാ സംഗീതരംഗത്ത് അതിപ്രശസ്‌തമായി ലതയോടൊപ്പം മുന്നേറിയിരുന്ന സഹപ്രവർത്തകനുമായിരുന്നു മുഹമ്മദ് റഫി. ഇരുവരുടെയും യുഗ്മഗാനങ്ങൾ ആസ്വാദക ഹൃദയങ്ങളെ കോൾമയിർ കൊള്ളിച്ചിരുന്ന കാലം. ലതയുടെ ശക്തമായ നിലപാടുകളുടെ പേരിൽ ഇരുവരും തമ്മിൽ അകലുന്നത് 1961ലാണ്. സിനിമാ നിർമാതാക്കൾ സംഗീത സംവിധായകർക്ക് നൽകുന്ന അഞ്ചു ശതമാനം റോയൽറ്റിയുടെ പകുതി, ഗായകർക്കുകൂടി അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്നുപറഞ്ഞ് ലതയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പിന്നണി ഗായകരെല്ലാം ഇന്ത്യൻ പ്രസിഡന്റിന്‌ നൽകിയ മെമ്മോറാണ്ടത്തിൽനിന്ന്‌ റഫിമാത്രം വിട്ടുനിന്നു. ഗായകർക്ക് ലഭിക്കുന്ന പ്രതിഫലംമാത്രം മതിയെന്നും, റോയൽറ്റി എന്ന ഈ ആവശ്യം പലിശ വാങ്ങുന്നതുപോലെയാണെന്നും, അത് തന്റെ മതവിശ്വാസത്തിന് നിരക്കാത്തതാണെന്നും ആയിരുന്നു റഫിയുടെ അഭിപ്രായം.

അനിശ്ചിതത്വങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഈ സമയം ഹിന്ദി സിനിമ രണ്ടു ചേരിയിലായി നിലയുറപ്പിക്കുകയുണ്ടായി. ലതയുടെ ആരാധകരായ നിർമാതാക്കൾ റഫിയെപ്പോലെ പാടുന്ന മഹേന്ദ്ര കപൂറിനെ കൊണ്ടുവന്നു. റഫിയുടെ അനുചരർ ലതയുടെ ശബ്‌ദംപോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന സുമൻ കല്യാൺപൂറിനെയും. ഇവർ രണ്ടു പേരുടെയും ഇടയിലെ മഞ്ഞുരുകാൻ ശങ്കർ ജയ്കിഷനിലെ ജയ്കിഷൻ ധാരാളം ശ്രമിച്ചു.

അറുപതുകളിൽ ലതയുടെ ശബ്‌ദം ഉപയോഗിച്ചവരിൽ പ്രധാനികൾ സി രാമചന്ദ്ര, എസ് ഡി ബർമൻ, ശങ്കർ ജയ്കിഷൻ, മദൻ മോഹൻ, ജയ്‌ദേവ് എന്നിവരായിരുന്നു. ഇവരിൽ ലതയുടെ പ്രിയങ്കരൻ ലക്ഷ്‌മികാന്ത് പ്യാരേലാൽ ആയിരുന്നു. 35 വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ലക്ഷ്‌മികാന്ത് പ്യാരേലാലിന്റെ എഴുനൂറ് ഗാനങ്ങളാണ് ലത റെക്കോർഡ് ചെയ്‌തത്‌. ഇന്ത്യയിലെ അതിപ്രശസ്‌ത സിനിമാ നിർമാതാക്കളായ യാഷ് ചോപ്ര ഫിലിംസിന്റെ എല്ലാ സിനിമകളും ലതയുടെ ഗാനങ്ങളുമായി മാത്രമേ ഇറങ്ങിയിരുന്നുള്ളൂ.

2001ലെ ഭാരതരത്‌ന അവാർഡിനുശേഷമാണ് ലതാ മങ്കേഷ്‌കർ മനുഷ്യകാരുണ്യ പ്രവർത്തനങ്ങളിലേക്ക് ശ്രദ്ധതിരിക്കുന്നത്. പുണെയിലെ ഒരു സൂപ്പർ സ്‌പെഷ്യാലിറ്റി ആശുപത്രി ലതാ മങ്കേഷ്‌കർ മെഡിക്കൽ ഫൗണ്ടേഷന്റെ കീഴിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി, പേര് മാസ്റ്റർ ദീനനാഥ് മങ്കേഷ്‌കർ ഹോസ്‌പിറ്റൽ. 2005–-06 കാലഘട്ടം ഒരുപക്ഷേ ലതയുടെ സിനിമാ സംഗീത കരിയറിലെ അവസാന വർഷങ്ങളായിരിക്കണം. ‘ബേവഫാ', ‘ലക്കി: നോ ടൈം ഫോർ ലൗ’, ‘രംഗ് ദേ ബസന്തി' തുടങ്ങിയ സിനിമകളിലെ ഗാനങ്ങളാണ് ലത ഈ വർഷങ്ങളിൽ പാടിയത്.

ആ നാദം ഏഴു കടലും കടന്ന് സഞ്ചരിച്ചു
എഴുപത് വർഷത്തിലേറെ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരു സംഗീത സപര്യയുടെ നിറവിൽ ഒരു ഉന്നത സംഗീതജ്ഞ എന്നതിലുപരി, വലിയൊരു സമൂഹത്തിന്റെ വിഭിന്നങ്ങളായ ആശയ വിചാരധാരകളെ ഗാനത്തിലൂടെ ഒന്നിപ്പിച്ച കിന്നര ഗായിക മാത്രമായാണോ ലതാ മങ്കേഷ്‌കറെ കാണേണ്ടത്, അതോ സംഗീതത്തിലൂടെ സാർഥകമാകുന്ന ഉന്നതമായ മനുഷ്യസ്‌നേഹ നീതിബോധങ്ങളുടെ കാവലാളായിട്ടോ എന്നതാണ് വ്യക്തമായൊരു ചോദ്യം. പുരുഷാധിപത്യം എക്കാലവും നിലനിന്നിരുന്ന നമ്മുടെ രാഷ്‌ട്രീയ പൊതുജീവിത സാംസ്‌കാരിക സാമൂഹ്യ സിനിമാ മേഖലകളിൽ ഒരുപക്ഷേ ആദ്യമായും അവസാനമായുമാകും ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു താരോദയത്തിന് ഭാരതം സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നത്‌! ഒരു സ്ത്രീ, അതും വാണിജ്യ സിനിമയുടെ സാമ്പത്തികഘടനയുടെ പിറകിൽമാത്രം നിൽക്കുന്ന, പിന്നണി ഗാനാലാപന മേഖലയിൽനിന്ന്‌ ഉയർന്നുവന്ന് ഭാരതത്തിന്റെ മുഴുവൻ ശബ്‌ദമാകുക! എന്നും പോരടിച്ചു നിൽക്കുന്ന, നാനാത്വങ്ങളിൽനിന്ന് ഏകത്വം തിരിച്ചറിയാൻ സാധിക്കാതിരുന്ന ഇന്ത്യൻ ജനതയെ മുഴുവൻ സ്വന്തം ശബ്‌ദവീചികളിൽ കോർക്കുമ്പോഴും, ലതയ്‌ക്ക്‌ തന്റെ പ്രാധാന്യം തിരിച്ചറിയാൻ സാധിച്ചിരുന്നോ എന്ന്‌ സംശയം! സംഗീതം പലപ്പോഴും അങ്ങനെയാണ്. തിരിച്ചറിവോ രംഗബോധമോ ആയിരിക്കില്ല അത് പ്രദാനം ചെയ്യുക. ഉള്ളറകളിലെ തന്ത്രികൾ ശ്രുതിമീട്ടുമ്പോൾ, ഒരു വീണ എങ്ങോനിന്ന് പാടുന്നു. ആ നാദം ഏഴു കടലും കടന്ന് സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. പക്ഷേ, പാട്ടുകാരിക്കറിയില്ലല്ലോ ഈ നാദബലത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ കടമകൾ!

വീണ്ടും ലത പാടുന്നു എന്റെ അറുപതുകളിലെ മർഫി റേഡിയോ ഓർമകളിൽനിന്ന്‌...
‘ചമക്തി ഹെ ജബ്‌ തക്‌ യെ ചാന്ദ്‌ ഔർ താരെ...’

കൊൽക്കത്തയുടെ നായർദാദ




Monday, September 09, 2019

world's largest companies by revenue 2019




https://archive.is/BqgBD


https://t.co/YNCz7tfkny?amp=1

Sunday, September 01, 2019